Prócz tego niedawny lord, teraz tytułowany sir, odziedziczył po nim kierownictwo partii.
Nie da się ukryć, że Home był przywódcą tymczasowym na okres niespełna roku. Po zwycięstwie Partii Pracy w wyborach roku 1964 fotel premiera przejął lider laburzystów Harold Wilson. Rok później Home stracił też funkcję przywódcy, osłabionych wtedy konserwatystów, na rzecz Edwarda Heatha.
W okresie premierostwa Home’a wykonano ostatni wyrok śmierci w Wielkiej Brytanii (kara ta została zniesiona przez następny rząd).
Dalsza kariera i wejście Wielkiej Brytanii do Wspólnoty Europejskiej W 1970 roku, kiedy Heath został premierem pokonując Wilsona (który notabene pokonał go po czterech latach), jedną z jego najważniejszych nominacji, na szefa dyplomacji, był były premier Home.
Jeżeli można mówić o ważnych zasługach Home’a jako polityka, to raczej nie jako tymczasowego premiera, ale ministra, który wraz z Heathem wprowadził Wielką Brytanię do Wspólnoty Europejskiej.
Emerytura Po porażce rządu Heatha w wyborach 1974 roku, które ponownie wyniosły do władzy Wilsona, Home wycofał się z czynnej polityki.