Założył w Mediolanie szkołę wyższą filozofii i teologii, którą prowadzili jezuici, a dla uboższej młodzieży osobne kolegium w Pawii. Teatyni prowadzili szkołę i kolegium w Mediolanie dla młodzieży szlacheckiej. Zakładał także szkoły żeńskie.
Reformy soborowe, które wprowadzał w diecezji miały poważne skutki i niejednokrotnie spotykały się z oporem. Szczególnie silny był ten ze strony stowarzyszeń religijnych poddanych reorganizacji. Stowarzyszenie penitencjarne humiliatów (braci pokornych) zostało zredukowane do 170 członków, ale wciąż posiadało 90 klasztorów. Wśród pokornych zawiązało się sprzysiężenie organizujące zamach na życie biskupa. Strzelano do niego w kaplicy arcybiskupiej w katedrze. Ocalenie uznano za cud. Spiskowców zabito.
Fundował sierocińce, przytułki dla bezdomnych i przytułki dla dziewcząt i kobiet. W czasie kilkakrotnie wybuchającej w Mediolanie epidemii nakazywał otwierać spichlerze i rozdawać żywność ubogim. Osobiście spowiadał chorych i udzielał im sakramentów. W 1576 z powodu nieurodzaju nastał głód, a wkrótce potem wybuchła epidemia. Upadł handel. Władze miejskie i arystokracja uciekli, ale biskup pozostał i organizował pomoc dla dotkniętych głodem i zarazą. Doprowadził do współpracy wszystkich religijnych organizacji.