Podzielił nawę kościoła na dwie części, żeby rozdzielić mężczyzn i kobiety podczas nabożeństwa.
Postanowienia soborowe wprowadził również w kolegiatach, klasztorach i konfrateriach religijnych, szczególnie św. Jana Chrzciciela, która zajmowała się opieką nad więźniami i skazańcami. Wierzył, że źródłem nadużyć jest niewiedza. Wśród jego najważniejszych działań było ustanowienie seminariów i stowarzyszeń zajmujących się edukacją kandydatów do zakonów. Nacisk na właściwe przygotowanie mężczyzn do kapłaństwa miał podnieść stan duchowieństwa. Dodatkowo ufundował bractwo oblatów św. Ambrożego, świeckie stowarzyszenie mężczyzn, którzy nie składali żadnych ślubów, ale oddawali się Kościołowi i stosowali klasztorny porządek modlitwy i nauki. Służyli w parafiach, do których ich skierowano. W 1564 otworzył w Mediolanie wyższe seminarium duchowne, a w kilku miejscowościach niższe – ich prowadzenie zlecił oblatom św. Ambrożego. Po powrocie w 1567 przeprowadził osobiście ścisłą wizytację kanoniczną – jedną z pierwszych w Kościele po Soborze Trydenckim. Wspierał zakony, dla świeckich zakładał bractwa, szczególnie wspierał Bractwo Nauki Chrześcijańskiej, którego celem było nauczanie dzieci (było ono zaczątkiem nowożytnych katechetów). W dniu śmierci świętego Bractwa były w każdej parafii archidiecezji mediolańskiej.