Ludzie ci utwierdzili go w dotychczasowych przekonaniach i Dara otwarcie zaczął nawoływać do odrzucenia dogmatyzmu religijnego, uznając istnienie najwyższych wartości niedostępnych ludzkim umysłom. W mieście gdzie chociaż jeden mułła zamieszka nie znajdziesz ani jednego mądrego człowieka mówił. Uważał też, że ciemny ograniczony dogmatami kler skazał na śmierć wielu proroków i świętych, uznając ich za heretyków. W 56. rozdziale Koranu zawarte są słowa: Zaprawdę istnieje taka księga, która jest ukryta. I nikt nie może jej dotknąć z wyjątkiem oczyszczonych. Objawił ją Pan wszechświata. Dara uznał, że chodzi tu o świętą księgę hindusów, co było ważnym pomostem łączącym islam i hinduizm. Efektem dziesięciu lat studiów nad hinduizmem była książka Zmieszanie się dwóch Oceanów, która godziła nauki hinduizmu i islamu.
Przykładem jego niezwykłej religijności może być opis powierzonej mu przez ojca misji zdobycia twierdzy Kandahar. Do tego celu oprócz zwykłych żołnierzy powołał on grupę rozmodlonych mułłów, czarnoksiężników, dowódców dżinów oraz twórców latających dywanów. Uznał również pod wpływem osobistego widzenia, że wystarczy przebywać pod Kandaharem 7 dni, żeby twierdza została zdobyta. Bez powodzenia.