Giauque otrzymał nagrodę Nobla w 1949 z chemii.
Pierwszy projekt chłodziarki magnetycznej pracujące w temperaturze pokojowej został zaprezentowany w 1976 roku. W swoim urządzeniu G.V. Brown wykorzystał czysty Gd i uzyskał różnicę 47 °C. Ponowny wzrost zainteresowania efektem magnetokalorycznym nastąpił w roku 1997 kiedy to amerykańscy naukowcy W. Pecharsky i K.A. Gschneidner odkryli tzw. gigantyczny efekt magnetokaloryczny (ang. giant magnetocaloric effect – GMCE) w związku Gd5Si2Ge2, w którym jednoczesne przejście strukturalne i magnetyczne prowadzi do bardzo dużych wartości zmiany temperatury w temperaturze pokojowej. W 1998 Zimm razem ze współpracownikami pokazał, że sprawność magnetycznej chłodziarki pracujące w oparciu o efekt magnetokaloryczny może mieć sprawność na poziomie ~60%.
Materiały magnetokaloryczne Właściwości magnetokaloryczne wykazują praktycznie wszystkie materiały magnetyczne. Ale zainteresowanie przyciągają tylko te, które mają najwyższe wartości parametrów magnetokalorycznych w okolicach temperatury pokojowej albo te do zastosowań kriogenicznych. Do najważniejszych materiałów magnetokalorycznych zalicza się: sole paramagnetyczne ziem rzadkich np. Gd2(SO4)3 · 8H2O, czysty gadolin (Gd) i jego stopy, związek Gd5Si2Ge2, fazy Heuslera na bazie Ni-Mn np.