Ni2MnIn, Ni2MnSn, Ni2MnSb, Ni2MnGa, fazy Lavesa, La(Fe,Si)13, Mn(Fe,Co,Ni)(Si,Ge), (Mn,Fe,Co)5(Ge,Si,Sb)3, stopy żelaza i renu FeRh, manganity na bazie lantanowców np. LaMnO3 szkła metaliczne, stopy o wysokiej entropii (ang. high entropy alloys – HEA).
Materiały magnetokaloryczne o dużym potencjale aplikacyjnym muszą charakteryzować się następującymi właściwościami: duży moment magnetyczny, temperatura przejścia fazowego blisko punktu pracy, przejście fazowe pierwszego rodzaju, brak pętli histerezy magnetycznej i temperaturowej, małe ciepło właściwe, dobre przewodnictwo cieplne, duży opór elektryczny, łatwość wytwarzania i obróbki mechanicznej, nietoksyczność, stabilność chemiczna i mechaniczna, niska cena (< 100 $/kg).
Obecnie takie firmy jako VACUUMSCHMELZE produkują na masową skalę materiały magnetokaloryczne.
Metody pomiarowe Wartości parametrów magnetokalorycznych można wyznaczyć w sposób pośredni lub bezpośredni. W przypadku metod pośrednich należy wykonać pomiary namagnesowania, ciepła właściwego lub oporu elektrycznego w funkcji temperatury i zewnętrznego pola magnetycznego.