Parametr ten można wyznaczyć z następującego równania:
gdzie to zakres temperatury w którym wartość jest odpowiednio wysoka, to średnia temperatura gdzie wysoka wartość występuje i jest tak dobierana, żeby maksymalizować wartość TEC. Parametr TEC pozwala określić najlepszy zakres temperatur pracy dla danego materiału magnetokalorycznego.
Historia Efekt magnetokaloryczny został odkryty przez P. Weissa i A. Piccarda w 1917. Zaobserwowali oni zmianę temperatury w czystym Ni o 0,7 °C przy zmianie pola magnetycznego o 1,5 T. Jednak pierwsze teoretyczne przewidywania występowania tego zjawiska dokonał William Thomson (lord Kelvin) już w 1860. Czasami w publikacjach błędnie znajduje się informacja, że efekt magnetokaloryczny odkrył niemiecki fizyk E. Warburg w 1881 (szczegóły tej pomyłki opisał A. Smith w 2013). W 1920 roku naukowcy P. Debye i W.F. Giauque pracując osobno wykazali teoretycznie, że wykorzystując to zjawiska można uzyskać bardzo niskie temperatury poniżej 1 K, których wówczas nie można było uzyskać innymi metodami. Parę lat później, w 1933 W.F. Giauque razem z D.P. MacDougall zbudowali pierwszą chłodziarkę magnetyczną i uzyskali ekstremalnie niską temperaturę 0,25 K wykorzystują siarczan gadolinu Gd2(SO4)· 8H2O jako materiał magnetokaloryczny. Za swoje dokonania w badaniach materiałów w niskich temperaturach W.F.