Ściany domostw były grube, ponieważ, po pierwsze, suszona cegła była krucha, a po drugie, konstrukcja musiała wytrzymać ciężar opartego na krótkich belkach dachu. Prawie nigdy nie stosowano przesklepień, dlatego pomieszczenia były wąskie i zazwyczaj długie. Nie przywidywano również okien, które osłabiałyby mury.
Budownictwo sakralne Wraz z rozwojem miast władza przeszła z rąk kapłanów w ręce króla-wojownika. Rozpoczęła się budowa pierwszych pałaców. Ruiny najstarszego z nich odnaleziono w mieście Kisz. Złożony był z dwóch części rozdzielonych grubym murem. Starsza część stanowiła monumentalny dom mieszkalny, zbudowany na planie prostokąta z centralnym kwadratowym dziedzińcem. Na późniejszą część składało się kilka pomieszczeń na planie prostokąta. Największe z nich miało salę z czterema ceglanymi kolumnami i dobudowany portyk. Ozdobą ścian był fryz, przedstawiający jeńców.
Miasta sumeryjskie były skupiskami domów mieszkalnych, sytuowanych przy wąskich, krętych ulicach. Dzielnice mieszkaniowe zajmowały około trzeciej części powierzchni miast. Domy z południa kraju wznoszono na planie prostokąta z wewnętrznym dziedzińcem. Domy z północnej części nie miały wewnętrznych dziedzińców. Podobna tendencja panowała w architekturze świątyń.