Budownictwo mieszkalne Warunki geograficzne południowej Mezopotamii (gleby aluwialne, brak drzew i złóż minerałów) przyczyniły się do tego, że ludność tych terenów była zmuszona do zastosowania alternatywnych sposobów budowania. Najprostsze budynki mieszkalne wznoszono z wiązek trzciny, ustawianych pionowo na planie kwadratu lub koła i wiązanych na górze. Powstawał w ten sposób szkielet, który nakrywano matą, a niekiedy konstrukcję usztywniano gliną. Pozostałości po takich domach odkryto na bagnach Szatt al-Arab. Z czasem zaczęto lepić budynki z samej gliny, a na drodze ewolucji konstrukcje te udoskonalono metodą wypalania budulca.
W V tysiącleciu p.n.e. wynaleziono technikę wyrobu cegieł. Początkowo glinę ugniatano ręcznie i formowano w sześciany. Z czasem zaczęto stosować formy. Cegły łączono za pomocą płynnego roztworu gliny, w ten sposób powstawała w miarę jednolita ściana. Stosowano również technikę wypalania cegieł, lecz używano ich do wznoszenia ważniejszych niż domy mieszkalne budowli. Domy z suszonych cegieł były nietrwałe. Gdy się rozpadały, usypisko wyrównywano, a następnie na tym miejscu wznoszono kolejne mieszkanie. Przyczyniło się to do powstania wzgórz miejskich, nazywanych tellami.