Parnasizm w Polsce W Polsce parnasizm wyrósł z innej sytuacji kulturalno-społecznej niż w krajach reszty Europy. Jego korzenie sięgają bowiem problemu dziedzictwa Trzech Wieszczów oraz tradycji romantycznej i pozytywistycznej w kraju pod zaborami. Jak zauważa Jerzy Poradecki, w zniewolonej Polsce „poeta musiał być przede wszystkim Polakiem patriotą, dopiero później człowiekiem”J. Poradecki, Wstęp do: A. Lange, Rozmyślania, Warszawa 1979, s. 7.. Dalej w szkicu na temat Antoniego Langego pisze: „trzeba było walczyć na dwie strony – wywalczyć miejsce dla europejskich inspiracji w poezji polskiej, ale jednocześnie przez zbyt śmiałe wprowadzenie nowości nie zerwać ciągłości narodowej tradycji (...) Trudno się dziwić, że popularność zyskiwali pisarze pchający literaturę polską w zaściankowość, lecz za to hałaśliwie szermujący hasłami patriotyzmu”J. Poradecki, Wstęp do: A. Lange, Rozmyślania, Warszawa 1979, s. 7-8.. Parnasizm polski mocniej niż w innych krajach musiał zaakcentować swój sprzeciw wobec społeczno-narodowych obowiązków literatury oraz jej instrumentalnemu traktowaniu. W postawie tej tkwiło również dążenie do uniwersalności i europeizacjiIbid. hermetycznej dotychczas kultury polskiej oraz wyzwolenie twórcy z pęt obowiązku społecznego na rzecz kultywowania wartości artystycznych.