Swoją pracę nad tekstem chętnie porównywali do działań rzemieślnika, który precyzyjnie opracowuje każdy najdrobniejszy fragment dzieła, dbając przy tym o wygląd i odbiór całości. Głównymi ideami parnasistów były: reakcja na romantyczną skłonność do intymnych wyznań i „niedbałą formę” poezji romantycznej, poezja winna być obiektywistyczna, jednoznaczna, najlepiej opisowa, zewnętrzna doskonałość formy jest bardzo ważna, właściwa jest forma harmonijna, symetryczna, nawet kunsztowna, język poezji powinien być dopracowany, rzeźba, a także inne sztuki plastyczne mogą być źródłem inspiracji dla poezji.
Proza i dramat Parnasizm oddziałał także na prozę i dramat, a jego odpowiedniki pojawiły się w literaturach różnych krajów europejskich. W Polsce posługiwano się terminem parnasizmu dość dowolnie, na ogół nadając mu znaczenia oddalone od koncepcji wypracowanej we Francji.