19 grudnia 1914 roku opuścił Sydney, by przez Melbourne i Albany udać się w kolejny długi rejs, częściowo na holu transportowca wojska „Berrima”, wiozącego żołnierzy ANZAC do Europy. W lutym 1915 roku AE2 dołączył do zespołu floty alianckiej, bazującej w Mudros na wyspie Lemnos.

Jako najnowocześniejszy i największy z obecnych w rejonie Dardaneli alianckich okrętów podwodnych, AE2 został wyznaczony do przejścia zaminowanej i dobrze bronionej cieśniny, aby po dotarciu na Morze Marmara podjąć się próby ataku bazującej tam floty tureckiej. Jego działania, obliczone na przynajmniej częściowe przerwanie wewnętrznych linii komunikacyjnych przeciwnika, miały wspomóc planowaną operację desantową. Pierwsza próba forsowania Dardaneli, podjęta 17 marca 1915 roku, zakończyła się uszkodzeniem jednostki po uderzeniu w dno cieśniny, po czym okręt został zawrócony i odesłany na remont na Maltę. Powrócił do Mudros 21 kwietnia, dwa dni później komandor Stoker uczestniczył w naradzie u głównodowodzącego siłami morskimi w regionie wiceadmirała , na której podjęto decyzję o przeprowadzeniu kolejnej próby wpłynięcia na Morze Marmara w nocy z 23 na 24 kwietnia.