Według Paula Ricœura, centralną funkcją hermeneutyki jest odzyskiwanie i przywracanie znaczenia. Wybiera model fenomenologii religii, podkreślając, że charakteryzuje ją zainteresowanie przedmiotem. Pisze o niektórych autorach z tej dziedziny, takich jak: Rudolf Otto, Gerardus van der Leeuw, Maurice Leenhardt i Mircea Eliade. Według Rudolfa Otto sacrum to mysterium tremendum et fascinansRudolf Otto, Das Heilige, über das Irrationale in der Idee des Göttlichen und sein Verhältnis zum Rationalen (Świętość: elementy irracjonalne w pojęciu bóstwa i ich stosunek do elementów racjonalnych, tłum. Bogdan Kupis, Warszawa 1968, Książka i Wiedza), Gottha, Breslau Trewendt und Granier, 1923.. Gerardus van der Leeuw postrzega ją jako autokracjęGerardus van der Leeuw, La Religion dans son essence et ses manifestations. Phénoménologie de la religion, Paris, Payot, 1970.. Autokracja ta staje się teorią kratofanii u holenderskiego fenomenologa religii, a teorią hierofanii u rumuńskiego fenomenologa religii Mircei EliadegoMircea Itu, Introducere în hermeneutică (« Introduction à l’hérméneutique »), Brașov, Maison d’éditions Orientul latin, 2002, strona 63.. Przedmiot religii, czyli sacrum, postrzegany jest w relacji do profanumMircea Eliade, Sacrum a profanum: o istocie sfery religijnej, Warszawa 2008, Wydawnictwo Aletheia..