Mircea Eliade podąża za modelem zaproponowanym przez Paula Ricœura, identyfikując to, co Ricœur definiuje jako trzy wielkie redukcjonizmy: Karola Marksa, który według niego sprowadził społeczeństwo do ekonomii, w szczególności do stosunków produkcjiMimo to, Engels mówi: „Zgodnie z materialistyczną koncepcją historii, czynnikiem decydującym w historii jest, w ostatecznym rachunku, produkcja i reprodukcja realnego życia. Ani Marks, ani ja nigdy nie twierdziliśmy nic więcej. Jeśli ktoś następnie wypacza to twierdzenie, by sugerować, że czynnik ekonomiczny jest jedynym determinującym, przekształca je w pustą, abstrakcyjną i absurdalną frazę”. Paul Ricœur, O interpretacji: esej o Freudzie, przeł. Maciej Falski, Warszawa 2008, Wydawnictwo KR.; Friedricha Nietzschego, który sprowadził człowieka do woli mocy i arbitralnej koncepcji nadczłowieka, oraz Zygmunta Freuda, który sprowadził naturę ludzką do instynktu seksualnego. Paul Ricœur nazwał ich trzema wielkimi niszczycielami, mistrzami podejrzeńPaul Ricœur, „La psychanalyse et le mouvement de la culture contemporaine”, w: Le conflit des interprétations. Essais d’herméneutique, Paris, Seuil, coll. „Points essais” no 706, p. 175-223 (wyrażenie użyte na stronie 210)..