Używał przydomków, takich samych jak wuj Gajusz Juliusz Polemon II, Filogermanik („Przyjaciel Germanika”) oraz Filopatris („Kochający Ojczyznę”).
Kiedyś przed 45 r. Klaudiusz, cesarz rzymski, dał Mitrydatesowi całe królestwo bosporańskie we władanie. Klaudiusz uznał i wyznaczył go, jako prawowitego króla Bosporu. Z tego powodu Mitrydates, na cześć cesarza, przyjął dodatkowo imię Klaudiusz. W 45 r. z nieznanych powodów Klaudiusz usunął Mitrydatesa z tronu i zastąpił go jego młodszym bratem Tyberiuszem Juliuszem Kotysem I. Mitrydates zbuntował się, gdy dowiedział, że się wycofały z Bosporu główne rzymskie siły pod wodzą Aulusa Dydiusza Gallusa, a jego młody brat pozostał tam i kilka kohort z rzymskim rycerzem Gajuszem Juliuszem Akwilą. Lekceważąc ich, buntował plemiona i zwabiał do siebie zbiegów, celem stworzenia wojska. Wypędził króla Dandarynów, zajmując jego kraj. Uzyskał wsparcie Zorsynesa, króla Syraków. Na te wieści Akwila i Kotys pozyskali pomoc Eunonesa, naczelnika Aorsów. Postanowiono, że sprzymierzeniec będzie walczyć konno, a Rzymianie zajmą się obleganiem miastTacyt, Roczniki, ks. XII, rozdz. 15, [w:] Tacyt, Dzieła, przekł. S. Hammer, wyd.