3 października 1919 r. Biliński przedstawił izbie swoją wizję relacji między ministrem skarbu a parlamentem, proponując, by sejm, wzorując się na najlepszych tradycjach europejskich, zgodził się z tym, że to minister skarbu powinien mieć inicjatywę w kwestiach budżetowych, a parlament może jedynie kontrolować jego aktywność w tym względzie, przyjmując zaś ustawy związane ze skarbowością, zawsze musi konsultować je z ministrem skarbu.
Drugim filarem planu Bilińskiego było utworzenie we współpracy z często zastępującym premiera Paderewskiego ministrem spraw wewnętrznych Stanisławem Wojciechowskim Komitetu Ekonomicznego Ministrów. Propozycję powołania takiego gremium Biliński zgłosił już 1 sierpnia w trakcie pierwszego posiedzenia rządu, w którym uczestniczył. Do komitetu mieli wejść ministrowie związani z kwestiami gospodarczymi, czyli szefowie resortów skarbu, rolnictwa, przemysłu i handlu, poczt, kolei oraz aprowizacji, a celem odbywanych raz na tydzień zebrań miało być ujednolicenie gospodarki państwowej w oparciu o porozumienie wszystkich ministrów z ministrem skarbu. Zaproponował także rezygnację ze zgłaszania opracowywanego w resorcie preliminarza budżetowego na drugie półrocze 1919 r. i przygotowanie projektu budżetu państwa na okres dziewięciu miesięcy, czyli od lipca 1919 r. do marca 1920 r.