II Rzeczpospolita Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, został trzecim ministrem skarbu w rządzie premiera Paderewskiego (31 lipca 1919). Jako szef resortu za swój podstawowy cel uznał „wprowadzenie ładu w skarbie polskim”. Opracował tzw. dekalog, czyli zbiór zasad, które miały uporządkować gospodarkę skarbową państwa, a równocześnie ograniczyć wcześniejszą dowolność w działalności ministrów. Zgodnie z tym planem gospodarka budżetowa państwa miała się od tej pory znajdować kuratelą ministra skarbu. Każdy budżet, ułożony i zatwierdzony przez Radę Ministrów, winien być przestrzegany, jeszcze zanim stał się mocą decyzji sejmu aktem prawnym rangi ustawy. Zmiany w skierowanym do parlamentu projekcie ustawy budżetowej wymagały uprzedniego zezwolenia ministra skarbu. Budżet każdego z ministerstw musiał być konsultowany z Bilińskim, a jakiekolwiek zmiany wprowadzane w jego ramach były możliwe tylko za jego zgodą. Podobnie taką akceptację należało uzyskać na każde zwiększenie zatrudnienia, zakazano również zaciągania przez poszczególne ministerstwa zobowiązań pieniężnych, a także samowolnego dysponowania przez ministrów dochodami wpływającymi do ich resortu. Ponadto każdy projekt ustawy o treści ekonomicznej musiał uzyskać zgodę ministra skarbu, zanim został przedstawiony Radzie Ministrów. Zasady te zostały wdrożone.