W 1905 roku została ona ulepszona, przede wszystkim przez zastosowanie nowej kotwicy konstrukcji zakładów Lessnera, która stanowiła zarazem wózek transportowy miny. Została przyjęta na uzbrojenie w kolejnym roku, zyskując oznaczenie miny wz. 1906, a produkowana była od 1907 roku. Wózek miał dwa kółka, ułatwiające przesuwanie po torach minowych i zrzucanie, a jednocześnie całość zajmowała mniej miejsca, pozwalając na zwiększenie liczby min na okrętach. Niepewne w działaniu zabezpieczenie solne lub cukrowe zastąpiono przez hydrostatyczny mechanizm zabezpieczający montowany w gnieździe w górnej części korpusu, konstrukcji F. Skriabina. Pięć czopów uderzeniowo-galwanicznych zostało rozmieszczonych po obwodzie górnej części miny.
W 1908 roku zostały wprowadzone kolejne ulepszenia pod nowym oznaczeniem wzoru 1908. Materiał wybuchowy w postaci piroksyliny zastąpiono trotylem, o masie 115 kg, a kotwica otrzymała cztery kółka i zaczepy pozwalające na zablokowanie na torze minowym. Mina mogła być stawiana na wodzie o głębokości do 110 m. Konstruktorem był Piotr Kitkin. Mina ta zyskała następnie szerokie rozpowszechnienie. Rosyjskie miny wz. 08 miały początkowo średnicę 848 mm. Podczas I wojny światowej wprowadzono nieznacznie zmodyfikowaną minę wz. 08/15. Od 1939 roku produkowano w ZSRR miny zmodernizowanego wzoru 1908/39.