Podobnie było w Birmie i Tajlandii – kiedy linia wygasała, proszono o pomoc mnichów ze Śri Lanki.

Dzisiaj Śri Lanka wyróżnia się jako kraj mnichów – misjonarzy, którzy nie tylko mają za sobą intensywną praktykę buddyjską, ale także posiadają nowoczesne wykształcenie i tym skuteczniej mogą krzewić Dharmę, zwłaszcza na zachodzie.

Nauki Theravāda kontynuuje koncepcję Vibhajjavādy (pāli. „Nauka Analizy”), która używa krytycznych metod badawczych w opozycji do ślepej wiary. Dzięki tej metodzie badacz ma odkryć prawdę, po przyjęciu przekonywającej racji popartej własnym doświadczeniem, co poprowadzi na przedsionek ostatecznego celu.

Celem theravādinów jest osiągnięcie stanu wyzwolenia od cierpienia zgodnie z Czterema Szlachetnymi Prawdami. Przechodzi się w ten stan osiągając Nibbanę (sanskr. Nirvana) lub „Zdmuchnięcie”, kończąc tym samym cykl narodzin, starzenia się i chorób oraz śmierci (pāli. samsara). Theravāda naucza, że obecnie najszybciej można go osiągnąć jako arahanta (pāli. dosł. „Godzien”, „Zwycięzca Wrogów”). To stan, w którym wszystkie przyszłe narodziny mają się ku końcowi, gdzie „święty żywot się spełnił”, gdzie „wszystko co było do uczynienia zostało uczynione”, gdzie „nie ma już powrotu do ziemskiego życia”. W poglądzie theravādy stan arahanta jest we wszystkim podobny do stanu buddy.