Jednak Budda pozostaje wciąż postacią godną szacunku dla arahantów, gdyż osiągnął Oświecenie samodzielnie i jest „Samo-w-pełni-Oświecony” a tym samym przetarł szlak i wskazał drogę innym.
Wyznawcy tej tradycji wierzą, że dzięki zaangażowaniu i oddaniu się praktyce można osiągnąć stan arahanta w ciągu jednych narodzin (w ciągu jednej inkarnacji) – podobnie, jak czynili to uczniowie Buddy w dawnych czasach.
Theravādini odrzucają pogląd Pudgalavādinów o istnieniu pudgala, a także poglądy o rzeczywistym istnieniu dharm.
Święte pisma i język Świętymi pismami tradycji theravādy jest Kanon palijski zwany też Tipiṭaką. Uznaje się, że zawierają oryginalny przekaz słów Buddy. Studiowanie sutt (sanskr. sutra) – świętych tekstów jest bardzo ważnym elementem praktyki nie tylko mnichów, ale także świeckich. We wszystkich krajach wyznających tę tradycję układ ksiąg jest taki sam. Jedynie w Tajlandii do kanonu dodane zostały dwa teksty (komentarze Nettippakarana i Peṭakopadesa), a w Birmie jeden (Milindapanha).
Poza Kanonem palijskim istnieje wiele tekstów bardzo ważnych dla tradycji theravādy. Są to głównie zbiory komentarzy i subkomentarzy do Tipiṭaki.