Nauki uzgodnione i zaakceptowane przez zgromadzenie zostały określone jako „theravāda”. Na tym soborze Abhidhāmma Piṭaka została dodana do Kanonu i tym samym ustalono jego kształt. Został on później zabrany przez czcigodnego Mahindę na Sri Lankę 246 p.n.e. wraz z naukami theravādy. Tam spisano Kanon około 110 p.n.e. w takiej formie w jakiej się go spotyka dzisiaj. Ze Sri Lanki mnisi-misjonarze przenieśli nauki theravāda na Półwysep Indochiński.
Uczeni są zdania, że theravāda rozwijała się w kraju Magadhy na wschodzie i w mieście Ujjeni na zachodzie. W tamtejszych skałach zachowały się ryty naskalne i filary Aśoki. Z inskrypcji zachowanej w Bhabru wiemy, że szkoła theravāda zajmowała specjalne miejsce w sercu Aśoki. Napis poleca, by studiować pewne teksty buddyjskie zapisane w języku pālijskim.
Po szczytowym okresie theravādy, za czasów panowania Aśoki, jej znaczenie zaczęło się zmniejszać w północnych Indiach. W roku 428 do władzy dochodzi potężna Dynastia Guptów. Być może w tym wydarzeniu leży przyczyna upadku „indyjskiej” theravādy. Guptowie byli Hindusami i faworyzowali sanskryt. Był to czas ożywienia literatury sanskryckiej i zabrakło tu miejsca dla theravādy – buddyjskiej szkoły używającej wyłącznie języka pāli.