Akt II Trzy miesiące później Angela wydaje pożegnalne przyjęcie w pałacyku pod Paryżem. Śpiewaczka postanowiła porzucić swój zawód i tego wieczora śpiewała po raz ostatni (Hoch evoë, Angèle Didier). Trzeba było trafu, że hrabia Luksemburg, po powrocie z trzymiesięcznej podróży, do której zobowiązywał go kontrakt, poszedł na jej ostatnie przedstawienie i uległ urokowi artystki. Pod nazwiskiem hrabiego Reval udał się więc w towarzystwie wiernego Armanda do rezydencji Angeli. René oczarowany Angelą wyznaje jej swą miłość, ona jednak świadoma jutrzejszego ślubu z księciem stanowczo się opiera (Lieber Freund). Spotkanie nieznających się małżonków wywołało jednak sercowy wstrząs. Tymczasem Armand, który odnajduje u boku Angeli Julię, dochodzi z nią do porozumienia (walc: Mädel klein) .
Książę Wasyli Wasylewicz dostrzegłszy hrabiego stara się go jak najśpieszniej wyprawić. Ten wychodząc dostrzega w hallu rękawiczkę Angeli. Przypomina sobie drobną rączkę żony i zapach jej perfum (Der Handschuh!