Na widok Zaidy w ramionach Selima zrywa jednak woal i urządza prawdziwie włoską scenę zazdrości.
Akt II Selim proponuje Geroniowi odkupienie żony. Stary mąż odmawia z oburzeniem (duet: D'un bell'uso di Turchia). Fiorilla tymczasem wyzywa Zaidę na pojedynek: niech Selim sam wybierze tę, której pragnie. Turek najchętniej wziąłby obie. Oburzona Zaida ucieka, a Fiorilla jedna się z Selimem (duet: Credete alle femine). Widząc, że intryga zamiera Poeta informuje Geronia, że Selim chce porwać Fiorillę z plaży. Geronio udaje się więc nad morze w tureckim przebraniu, a Zaida przebrana za Fiorillę. Narciso postanawia użyć tego samego podstępu (Se il mio rival deludo).
W ten sposób o umówionej godzinie spotyka się nad morzem trzech Turków i dwie Fiorille. Selim wybiera fałszywą, Narciso prawdziwą, Geronio zostaje z niczym i podnosi lament (kwintet: Oh! guardate che accidente). Poeta pociesza Geronia, że Fiorilla nie odpłynęła z Selimem, lecz uciekła z Narcisem i radzi zagrozić jej rozwodem. Selim ostatecznie jedna się z Zaidą. Fiorilli, której umknął Turek, grozi teraz jeszcze utrata małżonka. Nim jednak odpłynie do mamusi do Sorrento, przybywa Geronio i przyjmuje skruszoną małżonkę. Selim odpływa z Zaidą.