Narciso musi poszukać sobie nowej kochanki, a poeta szczęśliwie ukończył libretto.
O operze Dramaturgia Turka przewyższa jego stronę muzyczną. Opera posiada bardzo dobry I akt: introdukcję, arię Fiorilli, tercet, w którym Geronio i Narciso dobierają się do skóry Poecie, przede wszystkim jednak znakomity duet Geronia z Fiorillą błyskotliwie charakteryzujący bohaterów farsy małżeńskiej: kapryśną kokietkę i jej męża pantoflarza, zakochanego w wykorzystującej go żonie. II akt nie tak dobry, przynosi kilka zbytecznych arii, które Rossini skreśli w rzymskim przedstawieniu, niezbyt udany finał, ale też wesoły chór turecki (Amor la danza muova) oraz parę bardzo dobrych scen zespołowych: duet Selima i Geronia, a szczególnie znakomity "zastępczy finał" – kwintet z dwiema parami Turków i Fiorilli i Geroniem wziętym w dwa ognie – przynoszący sugestywny nastrój nocy nad morzem i szalone qui pro quo. Doskonałą uwerturę Rossini wykorzysta jeszcze dwukrotnie, już wkrótce w Zygmuncie, a później w Otellu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Opery Gioacchina Rossiniego Kategoria:Opery w języku włoskim