Kampania w Kentucky W sierpniu 1862 Bragg najechał Kentucky, chcąc pozyskać popleczników dla sprawy i zaangażować siły Unii gen. mjr. Dona Carlosa Buella, stacjonującego nad rzeką Ohio. Zebranie wojsk w Chattanoodze w Tennessee umożliwiało zastopowanie marszu Buella i kooperację z gen. br. Edmundem Kirbym Smithem. Pod Munfordville udało im się schwytać 4000 jeńców, a z kolei skrzydło armii pod generałem Polkiem odniosło zwycięstwo nad Buellem pod Perryville. Kirby Smith próbował namówić Bragga, aby wydał Buellowi walną bitwę, na co ten początkowo przystał, jednakże dowiedziawszy się o porażkach Earla Van Dorna i Sterlinga Price’a pod Corinthem oraz Roberta E. Lee w kampanii marylandzkiej zadecydował o odwrocie. Jak zanotował obserwator, „wahanie i niepewność”, które okazał Bragg, „wydały się po prostu zatrważające dla Smitha, Hardeego oraz Polka”. Mimo że kampania w Kentucky była przegrana, a Bragg krytykowany przez gazety oraz własnych podwładnych, Polka i Hardeego, wojska Unii potrzebowały ponad roku, aby odzyskać stracone pozycje w Alabamie oraz środkowym Tennessee. Odpowiedzialnością, według historyków, należy obarczyć sztab generalny, niemogący skoordynować działań Bragga i Kirby’ego.