Podczas rządów faszystów do zapisów Statutu wprowadzono znaczne zmiany de facto całkowicie zmieniające ustrój państwa. Przykładem takich zmian jest uchwalona w listopadzie 1923 roku ustawa, zgodnie z którą partia odnosząca zwycięstwo w wyborach, mając co najmniej 25% poparcia, uzyskiwała dwie trzecie miejsc w Izbie Deputowanych. Jedynie pozostała trzecia część przypadała proporcjonalnie pozostałym partiom. Ustawa ta pozwoliła zdobyć Narodowej Partii Faszystowskiej pełnię władzy przy jednoczesnym zmarginalizowaniu znaczenia pozostałych partii.
Mimo utraty mocy obowiązującej, Statut albertyński miał istotny wpływ na postać współczesnej włoskiej konstytucji. Wyrazem tego jest np. kształt parlamentu Włoch z Izbą Deputowanych i Senatem, których działanie w znacznym stopniu nawiązuje do regulacji Statutu.
Treść Statut albertyński, stanowiąc systematyczne uregulowanie zasad monarchii, składał się z 84 artykułów, ujętych w dziewięciu działach. Działy te były następujące: I. Ogólny – regulował przede wszystkim ustrój monarchii dziedzicznej, przyznawał osobie króla świętość i nietykalność oraz pierwszeństwo religii katolickiej przy tolerancji innych wyznań; II.