Statut przewidywał szerokie kompetencje monarchy, począwszy od zwierzchnictwa nad siłami zbrojnymi, poprzez mianowanie i powoływanie ministrów, po moc rozwiązywania izb parlamentu i mianowania członków Senatu. Te ostatnie uprawnienia, zapewniające królowi wpływ na władzę ustawodawczą, gwarantowały jego silną pozycję w państwie.
Statut odegrał znaczącą rolę w kształtowaniu systemu konstytucyjnego Włoch. O jego szczególnej randze historycznej zadecydowała zwięzła forma, a także brak specjalnego trybu wymaganego do wprowadzania w nim zmian, co sprawiło, że był on aktem wyjątkowo elastycznym. Odesłanie do ustawowej regulacji szeregu istotnych ustrojowo spraw dopuszczało możliwość szerokiego modyfikowania modelu ustrojowego państwa. Poprzez zmiany konstytucyjnych przepisów dotyczących wyborów (liberalizacja ordynacji wyborczej) możliwe było wpływanie na realny kształt reprezentacji politycznej, a przez to na formę sprawowania władzy. Z upływem czasu elastyczność włoskiej ustawy zasadniczej doprowadziła do odejścia od formuły monarchii konstytucyjnej w stronę monarchii parlamentarnej, z coraz wyraźniej ograniczaną rolą króla.