Preskryptywna poprawność językowa W nowoczesnych państwach narodowych kształtują się tendencje do standaryzacji i kodyfikacji języków narodowych. W wyniku takich dążeń dochodzi do pielęgnowania jednego standardu (literackiego) i prowadzenia interwencji językowych, które mogą być postrzegane jako sztuczne. Zabiegi te są przejawem preskryptywizmu, czyli podejścia zakładającego nadrzędność jednej z odmian języka (z reguły odmiany literackiej lub standardowej), która powinna być oficjalnie sankcjonowana w danej społeczności. Podstawą preskryptywizmu jest przekonanie o istnieniu form „poprawnych” (sankcjonowanych) i „niepoprawnych” (niesankcjonowanych). W swojej skrajnej postaci preskrypcja przechodzi w proskrypcję, czyli dezaprobowanie pewnych form językowych (tzw. polityka proskryptywna). Co istotne, przed powstaniem języków standardowych również istniały normy językowe, lecz decydowała o nich praktyka językowa danej społeczności (uzus); nie były dyktowane w sposób jawny.