właściwe rozumienie słów i sprawne posługiwanie się wyrazami wieloznacznymi; poprawność frazeologiczna – stosowanie przyjętych form frazeologizmów i przestrzeganie ich normatywnych znaczeń.
Kwestie poprawności ortograficznej i interpunkcyjnej wykraczają poza zakres ściśle rozumianej poprawności językowej.
Dwupoziomowość normy językowej
W polskim językoznawstwie normatywnym wyróżnia się dwa poziomy normy językowej: normę wzorcową oraz normę użytkową; w związku z tym poprawność językowa nie jest oceniana w czarno-białych kategoriach, ani nie stanowi pojęcia bezwzględnego. Do normy wzorcowej należą te elementy językowe, które są akceptowane przez znakomitą większość wykształconych użytkowników polszczyzny, pozostając w zgodzie z tradycją i systemem językowym. Norma użytkowa jest natomiast powiązana z postrzeganiem języka jako wartości użytkowej – obejmuje te elementy językowe, które są rozpowszechnione i umożliwiają sprawną komunikację w kontaktach nieoficjalnych, a w jej opisie w mniejszym stopniu bierze się pod uwagę wspomniane wyżej kwestie tradycji i systemowości. W zakresie normy użytkowej mieszczą się m.in.