Przeważnie jednak kryteria poprawności językowej opierają się na uzusie, czyli zwyczaju językowym.
Bohemista Václav Ertl za kryterium poprawnościowe uważał język „dobrego autora”. František Trávníček mówił o poprawności systemowej i poprawności funkcjonalnej. W myśl tego rozróżnienia słowa utworzone niesystemowo są poprawne pod względem funkcjonalnym, o ile są powszechnie używane.
Poziomy poprawności W skład poprawności językowej wchodzą: poprawność wymowy – obejmuje m.in. poprawność artykułowania głosek, połączeń głoskowych i międzywyrazowych oraz poprawność akcentowania; poprawność fleksyjna – obejmuje m.in. dobór właściwych postaci wyrazu, odpowiednie przyporządkowywanie wzorców odmiany, tematów wyrazowych i końcówek fleksyjnych; poprawność składniowa – obejmuje m.in. poprawność wyboru formy wyrazu rządzonego, form wyrazowych w związku zgody oraz przestrzeganie zasad dot. szyku wyrazów i konstrukcji zdań złożonych; poprawność słowotwórcza – obejmuje m.in. wybór prawidłowych modeli słowotwórczych i stosowanie we właściwym zakresie zmian tematycznych; poprawność leksykalno-semantyczna – obejmuje m.in.