Prototyp Maroszka W marcu 1934 r. Instytut Badań Materiałów Uzbrojenia ogłosił konkurs na opracowanie karabinu samopowtarzalnego dla Wojska Polskiego. Wymagania wobec nowej broni były następujące: zasilanie podstawowym nabojem karabinowym Wojska Polskiego – 7,92 × 57 mm Mauser magazynek o pojemności 10 naboi masa karabinu nie przekraczająca 4,5 kg długość lufy analogiczna jak w karabinku wz. 29 prostota obsługi prostota konstrukcji cechująca się małą liczbą części składowych i umożliwiająca łatwą produkcję Jednocześnie nie postawiono wymagań co do działania automatyki broni, zdając się w tym względzie na konstruktorów. Po roku od ogłoszenia konkursu, przedstawiono komisji 9 następujących projektów: SKS, BK, 14895, Gajos, ABC-34, Celer, ES, Turniej, Samopał. We wrześniu 1935 r. projekty poddano ocenie po czym wybrano spośród nich trzy: SKS – autorstwa inż. Stefańskiego ES – autorstwa inż. Edwarda Steckego (projekt rozwijany w Państwowej Wytwórni Uzbrojenia) Turniej – autorstwa inż. Józefa Maroszka Na dalszym etapie badań karabin SKS został odrzucony, postanowiono natomiast równolegle rozwijać projekty Steckiego (karabin ES) oraz Maroszka (karabin Turniej).