Ustawa została w koloniach amerykańskich uznana za jedną z ustaw nie do przyjęcia, prowadzących do wybuchu rewolucji.
Wbrew postanowieniom Korony coraz więcej awanturników z Wirginii i Pensylwanii przekraczało pasmo Alleghenów, wchodząc w konflikt z Szaunisami. Szaunisi nazywali osadników „Długimi Nożami”, a zagrożenie z ich strony spowodowało, że Szaunisi, podobnie jak inne plemiona Ohio, opowiedzieli się po stronie Brytyjczyków podczas amerykańskiej wojny rewolucyjnej.
Amerykanie usilnie dążyli do objęcia tych terenów kontrolą. W roku 1778, po zwycięstwach generała George’a Rogersa Clarka, legislatura Wirginii utworzyła pierwszy cywilny rząd, nazywając obszar hrabstwem Illinois i obejmując tą nazwą wszystkie ziemie na zachód od rzeki Ohio, do jakich Wirginia rościła pretensje. Momentem, w którym wydawało się, że Indianie będą w stanie odzyskać swe ziemie był rok 1782, kiedy, po spotkaniu wodzów konfederacji plemion z Brytyjczykami we wsi Chalawgatha nad brzegiem Little Miami River, doszło do spektakularnego zwycięstwa nad Amerykanami w bitwie pod Blue Licks.