Ponieważ organizacja ta była programowo apolityczna, jego przyjaciółmi w tamtym czasie byli: komunizujący Teodor Bujnicki, Stefan Jędrychowski, Henryk Chmielewski, przywódca wileńskich narodowców Kazimierz HałaburdaMaciej Urbanowski, „Nie ujrzę płomiennych piasków wyssanej przez słońce Sahary”. Szkic do portretu Kazimierza Hałaburdy, „Pamiętnik Literacki” 1996, nr 3, s. 131–153., a także Paweł Jasienica czy znany podróżnik i założyciel AKWW Wacław Korabiewicz. Po wyjściu z AKWW razem z lewicującymi kolegami założył Klub Intelektualistów; Patrz także: B. Tarnowska, „A krain tośmy co niemiara zjeździli...”. Żagaryści w Akademickim Klubie Włóczęgów Wileńskich, [w:] Żagary – środowisko kulturowe grupy literackiej, pod red. T. Bujnickiego i J. Fazana, Kraków 2009, s. 64–81; B. Tarnowska, Pamięć nieobecnych. (Legenda Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich w twórczości Czesława Miłosza), [w:] Życie literackie Wilna i Wileńszczyzny w XIX i XX wieku, pod red. T. Bujnickiego i A. Romanowskiego, Kraków 2000, s. 229–240.. Był członkiem grupy poetów Żagary i współtwórcą pisma o tej samej nazwieW. P. Szymański, „Żagary” i żagaryści, [w:] idem, Z dziejów czasopism literackich w dwudziestoleciu międzywojennym, Kraków 1970, s. 79–102..