W 1976 diecezja opublikowała raport, w którym podkreślono, że trwała poprawa warunków życia wymaga przede wszystkim oddolnej organizacji społeczności i budzenia świadomości obywatelskiej, a nie wyłącznie obecności instytucji medycznych.
Praxis w teologii wyzwolenia obejmowała również edukację, samopomoc i działania polityczne. W faweli Langamar wspólnota CEB założyła ośrodek modlitewno-edukacyjny, stworzyła spółdzielnię krawiecką dla samotnych matek i zorganizowała prace kanalizacyjne, zastępując niebezpieczne otwarte rynsztoki. Członkowie wspólnot podejmowali też działania na rzecz obrony praw lokatorskich, sprzeciwiając się przymusowym wysiedleniom.
Działalność wspólnot miała także wymiar polityczny. W okresie dyktatury wojskowej w Brazylii wspólnoty były nielicznymi przestrzeniami, w których rozwijały się krytyczne postawy obywatelskie – choć często ograniczały się do podstawowych form aktywności, takich jak podpisywanie petycji o poprawę usług miejskich. Ich rola w kształtowaniu ruchów ludowych była jednak znacząca.