Działania Jednym z najbardziej radykalnych aspektów teologii wyzwolenia była reorganizacja praktyki kościelnej poprzez tworzenie podstawowych wspólnot chrześcijańskich (comunidades eclesiales de base, CEB). Teologia ta miała charakter oddolny – zakładała, że interpretacja Biblii i praktyka liturgiczna powinny być kształtowane przez świeckich, a nie wyłącznie przez kościelną hierarchię. W tym ujęciu lektura Pisma Świętego staje się formą praxis – połączeniem refleksji i działania. Celem było odczytywanie nauczania Jezusa Chrystusa oraz misji Kościoła z perspektywy ubogich i zmarginalizowanych.
Przykładem może być miasto Nova Iguaçu w Brazylii, gdzie gwałtowny przyrost ludności doprowadził do poważnych problemów infrastrukturalnych: brakowało opieki medycznej, szkół, kanalizacji czy wywozu śmieci. W odpowiedzi lokalne wspólnoty i diecezja rozpoczęły działania społeczne. Od 1974 lekarze zaczęli nieodpłatnie leczyć ubogich, a wkrótce potem organizacja Caritas zatrudniła ich do prowadzenia szerszego programu zdrowotnego.