Następnie Guishan jingce i komentarz Shousuia zostały dołączone do Fozu sanjing chu (Komentarze do trzech tekstów o buddach i patriarchach), zbioru, który składał się z trzech tekstów używanych jako podręczniki w nauczaniu nowicjuszy.
Innym komentarzem do Guishan jingce jest Guishan jingce zhinan Daopeia (1615–1702), który tworzy część Fozu sanjing zhinan (Podręcznik dla początkujących z trzema tekstami o buddach i patriarchach), zbioru z okresu Qing (1644–1912).
Struktura i zawartość tekstu Guishan jingce składa się z dwu części; sekcji napisanej prozą (jest to zarazem główna część traktatu) oraz następującej po niej sekcji podsumowującej główne idee traktatu w formie poetyckiej. Taki format literacki był stosowany przy tłumaczeniach tekstów buddyjskich; po dłuższej części prozatorskiej następowało krótkie wierszowane podsumowanie. Ten formalny typ był stosowany także przez średniowiecznych mnichów buddyjskich.
Oryginalny tekst nie jest podzielony na żadne formalne rozdziały czy nawet wydzielone części.