Konstrukcja thumb|left|Chwyty powietrza typu NACA zastosowane w samochodzie Ferrari YF-93 był jednomiejscowym, całkowicie metalowym, wolnonośnym dolnopłatem. W porównaniu z F-86, czołowy chwyt powietrza do silnika zastąpiono dwoma bocznymi, po obu stronach kadłuba, na wysokości kabiny pilota. Były to tzw. kryte chwyty powietrza, zwane również chwytami NACA (NACA duct/NACA scoop). Ich cechą charakterystyczną jest to, że krawędź takiego chwytu nie wystaje poza obrys kadłuba, a powietrze dopływa do niego zagłębiającym się i rozszerzającym kanałem o ostrych krawędziach bocznych. Dzięki takiemu ukształtowaniu wlotu powietrza wzrastają zawirowania zasysanego powietrza, a tym samym następuje wzrost energii warstwy przyściennej. Taki układ zastosowano w pierwszym prototypie, w drugim zastosowano nieco bardziej klasyczny układ, z chwytami powietrza wystającymi poza obrys kadłuba. Skrzydło skośne (35°), o cienkim, laminarnym profilu, wyposażone w automatyczne sloty, szczelinowe klapy i wspomagane lotki. Usterzenie klasyczne, wolnonośne, o skosie 35° bez wzniosu. Podwozie chowane, z przednim podparciem;