To właśnie przy takich okazjach dochodziło do spotkań księcia i księżnej Valentinois.
W grudniu 1951 księżniczka Antoinette wzięła ślub z ojcem dwójki swoich dzieci, Elżbiety i Krystiana (automatycznie mogły zostać one wpisane do linii sukcesji jako legalni potomkowie) i zaczęła ponownie rościć sobie prawa do przejęcia monakijskiego tronu. Jako powód podawała to, że ma syna, który mógłby w przyszłości przedłużyć dynastię. Szanse baronowej Massy i jej potomków na objęcie władzy znacznie zmalały w 1957, kiedy urodziła się księżniczka Karolina i rok później, gdy na świat przyszedł książę Albert. Sytuacja doprowadziła do konfliktu pomiędzy Antoinette a jej bratową, księżną Grace i zakończyła się wygnaniem baronowej z pałacu.
12 czerwca 1957 razem z rodziną poleciał do Sztokholmu, by odwiedzić swojego ojca, który był tam hospitalizowany od czterech tygodni.
W 1962 doszło do poważnego kryzysu w stosunkach Monako z Francją. Jednym z głównych przedmiotów sporu były zasady podatkowe księstwa i opodatkowanie francuskich obywateli oraz przedsiębiorstw korzystających z monakijskiego systemu podatkowego. Konflikt przyspieszył reformę ustrojową Monako.