Ostatnie dwa zbiorki Holana, Předposlední (Przedostatni) i Sbohem? (Żegnajcie?) wyszły pośmiertnie, w piątym tomie jego dzieł zebranych, zatytułowanym Propast propasti (1982, Przepaść przepaści). Przestał pisać w 1977, kiedy zmarła jego chora na zespół Downa córka.
Holan jest również autorem próz poetyckich oraz utworów dla dzieci.
Jak pisze Leszek Engelking, „twórczość Holana, hermetyczna, poszukująca nowych środków wyrazu, wieloznaczna, pełna niedomówień, paradoksów i neologizmów stawia interpretatorom i czytelnikom wysokie wymagania. Zawarta w niej wizja świata opiera się na barokowym z ducha wewnętrznym napięciu, dualizmie, sprzecznościach, których źródłem, zdaniem poety, jest samo życie, jeśli tylko jest to życie twórcze. Wśród wielu przeciwieństw obecnych w dziele Holana wymienić można sprzeczności między konkretem i abstrakcją, harmonią i dysharmonią, porządkiem i chaosem, miłosnym stopieniem się w jedno i murem nawet w uścisku nieuchronnie wyrastającym pomiędzy kochankami, wiecznością i przemijaniem, istnieniem i nicością, dobrem i złem, niemotą i słowem, wzniosłością i ordynarnością, a przede wszystkim między wiarą i niewiarą.