Niewiara Holana podszyta jest wprawdzie wiarą, ale Holanowski labirynt świata, jego piekło świata wypełnione są ciemnością, co najwyżej da się mówić o przeczuciu światła – gdzieś za nieprzeniknionym murem. Poezja Holana odrzuca tradycyjną śpiewność i melodyjność czeskiej liryki. Zamiast słodkich współbrzmień są w niej chropawości i dysonanse. Twórczość ta, wyjątkowo mroczna i mocno nasycona cielesnością, przepojona jest starzeniem się, agonią, śmiercią i rozkładem. Także pod tym względem nawiązuje do epoki baroku”.
Kontrasty obecne w poezji Holana znajdują odbicie w formie jego wierszy. Liryka poety pod względem wersyfikacyjnym jest zróżnicowana jak mało która twórczość w dziejach literatury europejskiej. Holan posługuje się na zmianę wierszem w pełni regularnym, nieregularnym i wolnym, spiętrzonym w wyrafinowane strofy lub zebranym w najprostsze zwrotki, raz barokowo przyozdobionym figurami dźwiękowymi, kiedy indziej ascetycznym w wyrazie brzmieniowym, raz suchym, i rzeczowym, to znowu nasyconym kalamburamiLukáš Neumann, Od vanutí po záhřmotí – hlásková instrumentace v poezii Vladimíra Holana, Bohemistyka 4/2010, s. 249-273;