W układzie Cu–Ni (miedzionikiel) składniki tworzą roztwór ciągły – rozpuszczają się wzajemnie w fazie stałej w całym zakresie stężeń. Jest to możliwe dzięki temu, że spełniają kryteria Hume’a i Rothery’ego: mają ten sam typ sieci krystalicznej (sieć regularna zwarta, regularna ściennie centrowana) oraz podobne wymiary komórki elementarnej, średnice jonów i elektroujemność. Kryształy roztworu stałego (faza α), powstające w cieczy o dowolnym składzie, zawierają początkowo więcej niklu niż ciecz. Jeżeli proces jest powolny stopniowo wzbogacają się w jony Cu, co powoduje, że wyrównuje się skład wszystkich ziaren. W przypadku szybkiego chłodzenia cieczy otrzymywany stop jest mieszaniną ziaren roztworu stałego o różnej zawartości obu składników. Jest to przyczyną mniejszej odporności na korozję elektrochemiczną (powstawanie mikroogniw korozyjnych).
W miedzioniklach zawierających więcej niż 30% Ni w temperaturze niższej od 1000 °C zachodzi dodatkowa przemiana fazowa. W tych warunkach termodynamicznie korzystne jest istnienie dwóch struktur α, różniących się sposobem uporządkowania jonów Cu i Ni w sieci krystalicznej (przemiana analogiczna do powstawanie dwóch niemieszających się cieczy).