Z fazowych wykresów układów Cu–Sn i Cu–Zn wynika możliwość tworzenia większej liczby różnych faz stałych. W tych układach mogą powstawać kryształy faz międzymetalicznych („związków międzymetalicznych”). Roztwory stałe, w których osnową jest sieć fazy międzymetalicznej, są oznaczane symbolami β, γ, δ, ε. Zakres zmienności składu tych roztworów stałych (szerokość obszaru termodynamicznej trwałości na wykresie fazowym) jest mniejszy od odpowiedniego zakresu zmienności składu krystalitów roztworu stałego dodatku stopowego (Sn, Zn) w sieci krystalicznej miedzi (faza α).
Stal i żeliwo
Po epoce brązu nastąpiła epoka żelaza, materiału wytwarzanego z surowców bardziej dostępnych (początkowo – ruda darniowa i meteoryty żelazne) i bardziej wytrzymałego mechanicznie – lepiej nadającego się np. na zbroje, miecze, narzędzia. Wyroby z kutego żelaza wytwarzano już w XV i XIV wieku p.n.e. na terenach zamieszkałych przez Hetytów. Technologia wędrowała stamtąd do Palestyny, Egiptu, Mezopotamii. W XII w. p.n.e. była znana w Grecji, a w XI-X w. p.n.e. – w Italii.