Spośród metali kolorowych (np. stopy miedzi, stopy aluminium, stopy cynku) wyróżniają się stopy miedzi z cyną i cynkiem, czyli brązy i mosiądze. Stopy miedzi z innymi dodatkami stopowymi, takimi jak glin, beryl, krzem, mangan, arsen nazywa się, odpowiednio, brązami aluminiowymi, berylowymi, krzemowymi, manganowymi, arsenowymi. Stop miedzi z niklem nosi nazwę miedzionikiel.
Na duże znaczenie brązu w rozwoju cywilizacji wskazuje fakt wyodrębnienia w prehistorii epoki brązu. Najstarsze wyroby z brązu, wytwarzano na Bliskim Wschodzie już w V tysiącleciu p.n.e., na Bałkanach między IV a początkiem drugiej połowy III tysiąclecia. Stężenie dodatku stopowego dobierano tak, aby miedź uzyskała odpowiednio wysoką twardość bez utraty plastyczności, ułatwiającej obróbkę. Zależnie od rodzaju produkowanych wyrobów stosowano stopy zawierające do 10–14% cyny.
Współczesna wiedza nt. struktury metali oraz równowag i kinetyki przemian fazowych w stopach pozwala przewidywać wpływ stężenia dodatków oraz sposobu obróbki cieplnej (termicznej) na mechaniczne właściwości stopu.