w przypadku stopów metali rozpuszczalnikiem jest tzw. faza międzymetaliczna (nazywana również „związkiem międzymetalicznym”), której chemiczny skład zmienia się w wąskim zakresie.
Od mechanizmu powstawania roztworu stałego zależy osiągalne stężenie substancji rozpuszczanej oraz właściwości materiału, np. mechaniczne i elektryczne. W przypadku metali od rodzaju sieci krystalicznej i stopnia jej zdefektowania zależą mechaniczne właściwości stopów, np. wytrzymałość, twardość, kruchość, sprężystość, plastyczność.
Możliwości modyfikowania elektrycznych właściwości materiałów są wykorzystywane w czasie wytwarzania półprzewodników (zmiany przewodnictwa wskutek domieszkowania).
Roztwory stałe w metalurgii Kryształy roztworów stałych występują powszechnie w stopach metali, zarówno w stopach żelaza z węglem, jak w metalach nieżelaznych – ciężkich wysokotopliwych (np. chrom, nikiel), niskotopliwych (np. cynk, kadm, cyna), metali lekkich (np. beryl, magnez, glin) lub szlachetnych (np. złoto, srebro, platyna). Poniżej przedstawiono informacje dotyczące roztworów stałych występujących w strukturze stopów miedzi oraz stopach Fe–C.
Stopy miedzi z cyną, cynkiem i niklem