Wiek XIX daję więcej przykładów działalności informacyjnej, na wyróżnienie zasługuje praca Franciszka Kandyda Nowakowskiego, Henryka Leonarda Schmitta, Stanisława Przyłęckiego, a także dyrektora Biblioteki Jagiellońskiej, Karola Estreichera, słynącego z opracowania bibliografii druków polskich, trzykrotnego poszerzenia zbiorów bibliotecznych, zapoczątkowania podziału księgozbioru na grupy naukowe oraz wprowadzenia formularza inwentarzowego.
Pomimo zaborów strona polska starała udzielać się na forum międzynarodowym. Przykładem tego typu działań była współpraca z Międzynarodowym Instytutem Bibliograficznym. Od 1908 roku prowadził ją Polski Instytut Bibliograficzny, zorganizowany przy Towarzystwie Biblioteki Publicznej w Warszawie, jak i indywidualni bibliotekarze, m.in. Władysław Strzembosz, Wacław Karczewski. Odzyskanie niepodległości w 1918 roku pozytywnie wpłynęło na rozwój różnego typu działalności naukowej, a także kulturalnej. Według Doroty Grabowskiej, ten właśnie okres należy utożsamiać z początkami organizacji informacji naukowej w Polsce. Ma mieć to związek z działalnością Edwarda Kuntze, który to w swoim projekcie wskazał potrzebę wyodrębnienia w bibliotece narodowej specjalnych komórek zajmujących się wyłącznie działalnością informacyjną.