Polska Polska w związku z trudną sytuacją polityczną, utrudnionym kontaktem z zachodem, pozytywne tendencje w nauce przyjmowała z dużym opóźnieniem. Za początki organizacji służby informacyjnej przyjmuje się działalność Biblioteki Załuskich, za sprawą udostępniania zbiorów publiczności od 1747 roku, zrozumienie potrzeby tworzenia spisów bibliograficznych, zawarte w Programma litererium ad bibliophilos, typothetas ed bibliopegos tum et qouis liberalium artium amarotes oraz prowadzenie różnorodnej działalności informacyjnej. Pierwsze opracowanie związane z charakterystyką służby informacyjnej przedstawił w swej pracy „Bibliograficznych ksiąg dwoje”, Joachim Lelewel. Uważał, że główną funkcją biblioteki, a zarazem bibliotekarza, jest umożliwianie dostępu do zbiorów oraz udzielanie informacji interesantom, prawidłowa postawa wobec petenta oraz szeroka wiedza o zbiorach, umożliwiająca zaspokojenie potrzeb czytelnika. Poglądy Lelewela stały w opozycji do jego zwierzchnika Samuela Bogumiła Linde, twierdzącego, iż księgozbiór powinno udostępniać się czytelnikom nie więcej niż dwa razy w tygodniu.