Stworzeniem w 1920 roku Biura Bibliograficznego przy Centralnej Bibliotece Wojskowej oraz komórki informacyjnej w warszawskiej Bibliotece Publicznej działającej od 1929 r. II wojna światowa, koszty i straty jakie pozostawiła po sobie, wstrzymywały rozwój działalności informacyjnej przez 5 lat. Po wojnie wysiłki skierowano głównie na odbudowę i uruchomienie zniszczonych ośrodków naukowych oraz gromadzenie informacji o zbiorach bibliotecznych, których strata szacowana jest na 60%. Zorganizowaną działalność dokumentacyjną wprowadzono w 1950 roku wraz z utworzeniem Głównego Instytutu Dokumentacji Naukowo-Technicznej, którego celem była rejestracja, porządkowanie i rozpowszechnianie dokumentacji naukowej, koordynowanie działalności pozostałych ośrodków, prowadzenie prac badawczych, działalność publikacyjna, kształcenie kadry, mediacja z instytucjami zagranicznymi, a także udostępnianie zgromadzonej wiedzy.
Lata pięćdziesiąte uważa się za czas narodzin współczesnej informacji naukowej, nie ma jednak zgodności co do dokładnej daty. Przyjmuje się kilka wydarzeń. Użycie w 1953 r. przez J.E.L. Farradane terminu „information scientist”, w 1955 r.