Wyrazem zaufania królewskiego było mianowanie artylerzysty jednym z komisarzy w trakcie negocjacji zakończonych pokojem polanowskim podpisanym 14 czerwca 1634. We wrześniu tegoż roku pułkownikowi powierzono dozór nad armatą Wielkiego Księstwa. W 1638 r. król mianował go cześnikiem litewskim, a w 1639 Abramowicz dostąpił swojej pierwszej godności senatorskiej, kasztelanii mścisławskiej. W 1640 r. został generałem artylerii litewskiej, czyli jej głównodowodzącym. W 1643 r. z kasztelanii awansował na województwo mścisławskie.
Poseł na sejm 1634 roku, sejm nadzwyczajny 1635 roku, sejm 1638 roku, sejm 1639 roku, sejm 1640 rokuJan Dzięgielewski, Izba poselska w systemie władzy Rzeczypospolitej w czasach Władysława IV, Warszawa 1992, s. 162..
Biorąc pod uwagę wyznanie Abramowicza i aktywną działalność religijną (w 1644 r. przewodniczył synodowi prowincjonalnemu kalwińskich zborów litewskich) w czasie nasilenia kontrreformacji w Rzeczypospolitej, jego awanse (był jednym z ostatnich protestantów wśród litewskich senatorów) świadczą o rzeczywistym uznaniu i zaufaniu króla.