Wyróżnia się trzy rodzaje wytrzymałości na ścinanie: szczytowa (maksymalna) wytrzymałość wytrzymałość stanu krytycznego lub stałej objętości wytrzymałość resztkowa (lub rezydualna)
W zależności od początkowego stanu gruntu podlegającego ścinaniu, wytrzymałość szczytowa może mieć miejsce przed lub w punkcie stanu krytycznego. Luźne grunty będą zmniejszały swoją objętość i mogą nie rozwinąć większej wytrzymałości niż ta, która jest obserwowana w punkcie krytycznym. W takim przypadku, gdy grunt zakończy zmniejszanie swej objętości będzie się ona pokrywać z wytrzymałością stanu krytycznego. Dlatego też można tu mówić o braku wyraźnej wytrzymałości szczytowej.
Zagęszczone grunty mogą nieznacznie zmniejszać swą objętość w wyniku dopasowywania się do siebie cząsteczek gruntu, które jest zależne od ich kształtu oraz początkowego ułożenia. Po ich dopasowaniu się ścinanie może mieć miejsce jedynie przy zwiększeniu objętości gruntu. Wynika to z tego, że konieczna jest dodatkowa siła i tu pojawia się termin wytrzymałości szczytowej. Po przekroczeniu tej wytrzymałości, ścinanie zachodzi już bez zmiany objętości, a wytrzymałość gruntu jest mniejsza. Wytrzymałość szczytowa jest szczególnie obserwowana w gruntach pre-konsolidowanych.