Innymi przyczynami wytrzymałości szczytowej jest cementacja gruntów luźnych.
W przypadku pewnych gruntów pojawia się też wytrzymałość resztkowa, gdy ich cząsteczki układają się wzdłuż powierzchni ścinania i tworzą wygładzone powierzchnie. Zmniejsza to jeszcze bardziej tarcie wewnętrzne pomiędzy cząsteczkami. Ten rodzaj wytrzymałości zachodzi zwłaszcza w glinach, które zawierają minerały ilaste charakteryzujące się budową warstwową.
Teoria stanu stabilnego Wytrzymałość stabilnego stanu to wytrzymałość na ścinanie, gdy grunt jest w stanie stabilnym. Stabilny stan jest definiowany jako „stan, w którym grunt stale podlega deformacji przy stałej objętości, stałym normalnym efektywnym naprężeniu, stałej sile ścinającej i przy stałej prędkości” (Poulos 1981).
Bibliografia S.P. Glinicki, Geotechnika budowlana, Skrypt Politechniki Białostockiej, dostęp online [2009-07-18]. M. Cudny, K. Binder, Kryteria wytrzymałości gruntu na ścinanie w zagadnieniach geotechniki, dostęp online [2009-07-18]. R. Izbicki, J. Stróżyk, Wpływ zastosowanej metody interpretacji wyników badań na wartość naprężenia uplastyczniającego σ‘y oraz stopnia YSR, XXIX Zimowa Szkoła Mechaniki (2006), dostęp online [2009-07-18].
Kategoria:Geologia inżynierska Kategoria:Geotechnika